Poseban doprinos imao je u izgradnji vjerskih objekata džamije, mekteba kao i na vjerskoj pouci, zašto je i nagrađivan od Starješinstva Islamske Zajednice u Sarajevu kao istaknuti mualim u 1987./88. vjeronaučnoj godini. Tada su džematu pripadali: Nezuk, Zaseok, Zecovi, Vrela Strana i Dugi Dio. U to vrijeme od vjerskih objekata u džematu Nezuk bila je samo džamija u Nezuku i mekteb koji je bio uzurpiran. Trebalo je odmah raditi da se i u ostalim selima urade megtebi, te je sa dogovorom sela Zaseok 1968. počeo sa izgradnjom mekteba, tako da je 1969. godine bilo svečano otvaranje. Zatim je dogovoreno sa mještanima Dugog Dijela izgradnja mekteba, tako da je 1974. godine bilo svečano otvaranje. Nakon toga slijedila je izgradnja mesdžida u Zecovima u saradnji sa imamom iz Nezuka. Godine 1990. imam iz  Nezuka pokreće u saradnji sa stanovnicima Zaseoka  izradnju prve izrade džamije u Zaseoku do početka rata 1992. godine. U dogovoru sa mještanima Vrele Strane počinje izgradnju mekteba 2004. godine, koji je i dalje u izgradnji, ali se u njemu već obavljaju vjerske dužnosti, gdje je 2006. godine klanjat prvi teravih namaz.
 
HISTORIJAT DŽEMATA
 

Džamija u NezukuKada se govori o nastanku nekog mjesta ili džamije uvijek se navede nešto što je historijska činjenica ili legenda koja je prenošena s koljena na koljeno. Po predanju starih ljudi prvi mesdžid je sagrađen 1801. godine na lokaciji sadašnjeg srpskog Nezuka.

Historijat govori da su 1807. godine Srbi na nekoliko mjesta prešli Drinu i napali Janju i šire područje Zvornika. Bili su poraženi i protjerani preko Drine od Ali paše Fidahića.

Razdoblje od 1813. do 1817. godine poznato je po velikoj kugi koja je harala Bosnom i koja prepolovljava Bošnjake i oni dozvoljavaju da se nasele Srbi iz Srbije, Crne Gore i istočne Hercegovine.

Prema pričama starih ljudi spominje se taj period u kojem je vladala kuga, ali je naselje bilo na području sadašnjeg Srpskog Nezuka. Kao posljedica te, od koje su mnogi umrli, lijeka nije bilo. Pokušali su se spasiti bježanjem na sigurnije područje, a to je sadašnje područje Nezuka. U prilogu tim pričama ide i činjenica da na tom području prije tridesetak godina bilo obilježeno mezarje (sa nišanima), a među narodom se za to područje upotrebljava naziv „pusti Nezuk“.

Od tih porodica koje su pobjegle od kuge, kao i onih koji su došli il bili protjerani iz Srbije, Crne Gore i drugih krajeva nastalo je naselje Nezuk. Na ovom mjestu su novi stanovnici podigli džamiju od drvene građe dimenzija 11x9 m, koja je bila prekrivena parmakom. Po predanju mesdžid je sagrađen 1801. godine, a džematu Nezuk pripadala su sela: Nezuk, Zaseok, Zecovi, Vrela Strana, Dugi Dio, Šib, Striježevo, Križevići, Seferovići, Motovo i Potočani.

Popravka džamije vršena je 1934. godine i tada je prekrivena crijepom, a 1935. godine napravljena je džamija u Križevićima i te godine se odvajaju sela: Šib, Striževo, Križevići, Seferovići i Motovo.

Stara džamija u Nezuku srušena je 1962./63. godine i na tom mjestu napravljena je nova od tvrde građe: cigle, kamena, crijepa i zidane munare od kamena. Te godine se odvaja selo Potočani i priključuje se džematu Križevići. Godine 1990. Džematski odbor džemata Nezuk donosi odluku da se gradi nova, veća džamija, te pribavljaju projekat i dozvolu za gradnju. U to vrijeme je dio džemata Nezuka i selo Zaseok počelo sa izgradnjom džamije, a Zaseok se odvaja 1999. godine.

U nakani da se izgradi nova džamija džematlije Nezuka sprečava agresija na Bosnu i Hercegovinu. Agresori su ispalili mnogo granata na džamiju tako da je bila mnogo oštećena, ali munara nije bila srušena do 23. novembra 1993. godine kada je zajedno sa munarom srušen i krov džamije.

Po zaključenju Dejtona Nezuk, iako nikada zauzet od strane agresora pripao je Republici Srpskoj, što je značilo jednu neizvjesnu sudbinu, ali tada su Nezučani iskazali odlučnost da ostanu na svojim ognjištima.

Po promjenama koje su dovele da Nezuk bude u Federaciji odmah se počelo razmišljati da se skupe sredstva za gradnju džamije, iako je bila neka mala svota novca već skupljena. Pokušala se naći donacija, ali nije se dobila, te se moralo oslonuti na sopstvene snage.

Izgradnja ove džamije počela je 22. aprila 1998. godine, a 25. oktobra 1999. godine bilo je useljenje i džamija je od tog trenutka bila u funkciji.

Džamija je dimenzija 11x15,5 m sa munarom visokom 52 m. U sastavu džamije je: abdesthana, bilblioteka i prostorija za itikaf, a pored džamije mekteb, gasulhana i kotlanica. U džamiju je uvedeno centralno grijanje, voda i asfaltirana staza do džamije, i urađena je nova ograda oko harema džamije.

OBIČAJI U DŽEMATU
 

Spomen obilježjeŠto se tiče Vjerskih blagdana bajrami su obilježavani bajramskim teferičima, a mevlud učenjem Mevluda u džamiji i u kućama džematlija.

Ramazanski običaj, u vremenu kada nije bilo struje i kada je samo jedan čovijek u selu imao sat (Salihović Smajo), pred iftar bi se okupljala djeca pred njegovom kućom i čekali da on počne iftariti, tada bi se djeca zaputila kroz selo i napominjala stanovnike sela da je vrijeme iftara istovremeno vikajući „iftar, iftar...“. Bio je običaj da se po završetku teravih namaza izađe ispred džamije, kako bi se poredali, okrenuli prema kibli i izgovarali  JEKDU'R'ALLAH.

Što se tiče svadbenih običaja, prvo se obavljala zaruka, zatim se išlo u prošnju. Kada se isprosi mlada onda bi se išlo sa svatovima po mladu sa sviračima ili bez njih. Kada se mlada dovede kod mladoženje tada bi se obavljalo šerbe nekoliko dana. Mještani bi dolazili na šerbe i darivali šerbe, a također bi dolazila omladina na veselje. Nakon par dana zakazivo bi se pir (kod nas zvani pilav). Imućni ljudi su nalazili svirače koji bi u srijedu dolazili kod kuće mladoženje i tri dana bi svirali, išli bi od kuće do kuće i svirali pred kućom onih koji su pozvani na pilav. Uoči petka se knila mlada, a u petak obično bi bivalo glavno veselje zvano pilav. Nakon toga išlo se u pohode kod mladinih roditelja. U pohode išlo je 15 do 18 ili čak 20 osoba. Za pohode se spremalo jelo i ovan (obično na ražnju). Nakon izvjesnog vremena roditelji mlade išli su u pohode kod mladoženje. Pohođani su i na jednoj i drugoj strani darivali novcem nakon završetka jela.
 
IMAMI U DŽEMATU


U ovim džamijama su službovali sljedeći imami: Po usmenim predanjima prvi imam bio je Rašid ef. Muhamedbegović, drugi imam bio je hfz. Ibrahim ef. Sejdinović iz Zaseoka (1910. – 1934.), a njega je naslijedio Muradif. ef. Muhamedbegović iz Baljkovice (1934. – 1962.). Od 1962. do 1966. godine privremenu dužnost imama obavljali su: Ramo ef. Mehmedović iz Nezuka i Avdo ef. Hasanović iz Križevića, a od 1966. godine imansku dužnost obavlja sadašnji imam Husein ef. Mehmedović iz Nezuka.

 

Islamski centar

  Objekat centra  ima tri etaže. Suteren je ukupne površne 119,37 kvadrata, prizemlje 122,88 kvadrata i sprat 146,41 kvadrat. 

MEDŽLIS IZ ZVORNIK

U Zvorniku: U Sapni:
ul. Svetog Save 55
75400 Zvornik
tel: + 387 56 214 340
206. viteške brigade bb
75411 Sapna
+ 387 35 597 062